تشرف جناب ابوالحسن ضراب اصفهانی در زمانی اتفاق افتاده که تعداد شیعیان، اندک و فضای حاکم بر اجتماع�، فضایی کاملاً مسموم و برای شیعیان، پر از خوف و خطر بوده و دوستان اهل بیت�علیهم السلام مأمور به تقیه بوده اند؛ چرا که حکومت غاصب بنی العباس در صدد خاموش کردن نور الهی بود، غافل از آنکه � واللهُ مُتمُّ نورهِ و لو کرِهَ الکافِرونَ�.

بدین جهت نقل این نوع تشرفات در آن زمان�، شخص تشرف یافته را در سنگلاخی از مشکلات می�انداخت و نقل آن بیشتر بخاطر دلگرمی شیعیان و دوستان اهل�بیت علیهم السلام بوده است.
به هر صورت تجلی آن نور خدا، گه�گاه بر نفوس پذیرا و دلهای مهیا، قابل انکار نیست و این که بعضی از اولیاء خدا را توفیق دیدار و شهود صورت شمس الشموسی آن یگانه روزگار�، حاصل شده و می�شود جای تردید نیست. گرچه بعضی از قضایای نقل شده یا نوشته شده در روزگار ما به خواب و خیال ، بیشتر شبیه است تا به تشرفِ به محضر آن مهرِ عالمتاب�، بلکه بعضی از این قصه�ها به اصل قضیه مهدویت، ضربه جبران ناپذیری خواهد زد و احتیاط در این زمینه امری پسندیده خواهد بود.

مؤسسه فرهنگی دارالهدی که در راستای رسالت خویش به نگارش داستان�های مستندِ تشرف�، به قلمی شیوا و شیرین و بهره�گیری از نکات معرفتی و اخلاقی و دستور�العمل های پادشاه مُلک وجود�-�عجّل الله تعالی فرجه الشریف- اقدام کرده است، در این زمینه�، نوشتاری دیگر را به دوستداران نور و منتظران، تقدیم می�دارد.

�